Peter de Grote (2e barragepartij)

Ook West-Friesland heeft een Peter de Grote . In het Nederland-Ruslandjaar legt Peter Holscher in het West-Fries schaakkampioenschap beslag op de eerste plaats.
Daar moet de routinier uit Zwaag 320 zetten voor doen. Ongeveer eenderde in de twee barragepartijen tegen Wilko van der Gracht, met wie de kersverse kampioen in het zevenrondige toernooi gelijk is geëindigd. Na de remise van maandag in Andijk slaat Peter donderdagavond in Bovenkarspel toe door in een marathonzitting als witspeler te zegevieren. Het is de langste partij (81 zetten) van het hele kampioenschap.
De Groene Zes fungeert als gastvereniging voor de beslissende strijd. In de schaakzaal van het Vereenigingsgebouw zitten Peter en Wilko in goed gezelschap, als de voorlaatste clubcompetitieronde van GZ wordt gespeeld. Naast hen neemt oud-WFK-deelnemer Ab Niekamp het op tegen Andrew Weltevreden, die een dikke maand eerder zijn zesde optreden in het West-Fries kampioenschap met een tegenvallende zestiende plaats afsluit. Maar Andrew kroont zich met zijn winst op Ab wel tot clubkampioen van De Groene Zes – het is zijn tweede titel – en mag volgend seizoen proberen zich op het WFK te verbeteren.
Achter Peter schaakt Peter van Waert en naast Andrew zit de vanuit Den Haag overgekomen Vincent Duin. Peter van Waert en Vincent Duin hebben eveneens een WFK-verleden; eerstgenoemde veroverde de titel in 1991. De oud-toppers kijken dan ook met een schuin oog naar het bord van de tweede barragepartij.
Terwijl vijf grote bekers in de prijzenkast van De Groene Zes – verdiend dankzij behaalde kampioenschappen in de NHSB-competitie – niet opvallen, doen vijf prachtige tekeningen aan de muur achter Wilko dat wel. Gemaakt door ene Piet. Op de een zie je polderschuiten in kaarsrechte, West-Friese sloten varen, op de ander kronkelt een riviertje (de Kromme Leek?) door een eeuwenoud landschap.
En dan is er nog die tekening van het gebouw met ‘Veilingvereniging De Tuinbouw’ erop en aan de voorkant een klok. Geen veilingklok, maar een uurwerk om te weten hoe laat het is. Tien over tien geven de wijzers aan en uitgerekend om tien over tien verovert Peter Holscher in zijn partij tegen Wilko van der Gracht een pion. ,,Get it while you can’’, zal de witspeler denken en dat is bovendien de titel van de show in de grote achterzaal van het Vereenigingsgebouw. Het theaterprogramma is een try-out en gaat over het leven van de Amerikaanse zangeres Janis Joplin. Actrice Ellen van Rossum vertelt het een en ander over de carrière van de in 1970 overleden artieste, de jongemeidengroep Bells of Youth speelt nummers als ‘Me and Bobby McGee’, ‘Cry baby’en ‘Mercedes Benz’.
Misschien ligt het aan de spanning en de getoonde strijdlust in de tweede barragepartij, maar in de schaakzaal hoor je niets van de muziek. Peter heeft op de 24e zet de pion gewonnen; pas zo’n zestig zetten later valt de beslissing.
In een symmetrisch Engelse partij is de damevleugel aanvankelijk het strijdtoneel. Op de open b-lijn worden torens geruild, zwart heeft een isolani op a5 en die gaat ook verloren. Rond en in het centrum zijn de pionnen vastgelegd en Wilko kiest voor een opmars van zijn g-pion. Hij bouwt wat valletjes in de stelling, maar Peter blijft geconcentreerd. Naast de vrijpion op a3 beschikt hij over een betere zwartveldige loper. Hij moet nauwkeurig spelen en geduld hebben. De pion op a3 zal in het verdere verloop niet van zijn plaats gaan.
Langzamerhand werken beide toppers toe naar het eindspel. Zwart heeft een dame en het loperpaar, wit de dame met loper en paard. Van belang is de activiteit van vooral de lichte stukken. De witspeler gaat met meer tijd op de klok (zijn grootste voorsprong bedraagt twintig minuten, in de eindstelling is daar een minuut van overgebleven) niet overhaast te werk en zoekt de goede velden op.
Ondertussen wordt de koningsvleugel zijn werkterrein. In het tactische gevecht geeft Wilko geen krimp en houdt zijn verdediging lang op peil. Als in een wat vol gebied bij de centrale velden op de f-lijn pionnen worden geruild alsmede het paard tegen een loper, nemen de winstkansen voor wit toe. Er is ruimte ontstaan voor aanvallend spel en hij wint een tweede pion. Nog altijd beschikt de routinier van Caïssa-Eenhoorn over een sterke zwartveldige loper en met zijn dame op de open g-lijn nemen de problemen voor zijn opponent toe. De witveldige loper van zwart kan niet meer bijspringen in de verdediging en een paar minuten na middernacht beëindigt wit met een matzet het op 1 februari begonnen kampioenschap. Met zijn zesde titel is Peter Holscher na Arie Karreman – goed voor tien eindzeges – de succesvolste WFK-schaker aller tijden.
Rest mij nog alle deelnemers te bedanken voor hun sportiviteit en hun medewerking om de notaties af te staan voor de website. Het woordje van uittredend kampioen Rob van den Heuvel in Hoogwoud op de slotavond van het zevenrondige toernooi en gericht aan mede-organisator Nico Weel en schrijver dezes werd zeer op prijs gesteld. En uiteraard ook de wijn voor Nico en het ‘bierboek’ voor mij. Binnenkort starten we de voorbereidingen voor het West-Fries kampioenschap van 2014.

Peter Holscher – Wilko van der Gracht 1-0
1. Pf3 Pf6 2. c4 c5 3. g3 g6 4. Pc3 Pc6 5. Lg2 Lg7 6. Tb1 0-0 7. a3 a5 8. 0-0 d6 9. d3 Ld7 10. h3 Dc8 11. Kh2 Tb8 12. Ld2 Te8 13. e4 b6 14. De2 Pd4 15. Pxd4 cxd4 16. Pa2 Da6 17. Tfc1 Tec8 18. b4 Le6 19. bxa5 bxa5 20. De1 Pd7 21. Txb8 Txb8 22. Tb1 Tc8 23. Tb5 Tc5 24. Txa5 Txa5 25. Lxa5 Pe5 26. Pc1 Dc8 27. Db4 g5 28. Db6 g4 29. hxg4 Lxg4 30. f4 De6 31. Kg1 Dh6 32. Db2 Pf3+ 33. Lxf3 Lxf3 34. Dh2 De6 35. Kf2 Ld1 36. Ke1 La4 37. Dh5 Dd7 38. Lb4 Db7 39. Da5 Le8 40. Pe2 Dc8 41. Dg5 Kf8 42. f5 h6 43. Dh4 Da6 44. Df4 Da4 45. Dd2 Ld7 46. Kf2 Da8 47. Pf4 Lf6 48. Ph3 Kg7 49. Dc1 Kh7 50. Ld2 Df8 51. Pf4 Le5 52. Ph5 Le8 53. Lf4 f6 54. Dh1 Df7 55. g4 Df8 56. Kf3 Ld7 57. Lc1 e6 58. Pf4 exf5 59. gxf5 Lxf4 60. Kxf4 Dg7 61. Kf3 Lc6 62. Dh2 Le8 63. Lf4 h5 64. Dg3 Db7 65. Lxd6 Db2 66. Lf8 Db7 67. Df4 La4 68. Dh6+ Kg8 69. Lb4 Ld1+ 70. Kf2 Db8 71. Dg6+ Kh8 72. Dxf6+ Kg8 73. Dd6 De8 74. Dxd4 Da4 75. Dc3 Lg4 76. Dd2 Da7+ 77. c5 Dc7 78. Dg5+ Kf7 79. Dg6+
Ke7 80. c6+ Kd8 81. Dg8#.

Geen cadeautjes in de verjaardagszaal (1e barragepartij)

Voor de tweede keer dit jaar is de organisatie van het West-Fries kampioenschap te gast in Andijk. Zestien spelers zitten klaar, maar het zijn niet de deelnemers. De leden van gastvereniging Schaaklust hebben hun laatste competitieronde en lopen af en toe naar het extra bord waarop Wilko van der Gracht en Peter Holscher bezig zijn.
Veertien van de zestien WFK-gangers weten wat hun eindklassering is. In zeven ronden hebben Wilko en Peter echter evenveel punten verzameld, waardoor voor het eerst sinds 1999 een barrage nodig is om de kampioen aan te wijzen. De eerste partij eindigt in remise.
Tijdens de derde ronde, op 4 maart, hadden alle schakers – de ‘West-Friezen’ en de Schaaklust-leden – plaatsgenomen in de sportzaal van dorpshuis Centrum. Een aardig detail: Peter Holscher en Wilko van der Gracht nam het toen op tegen de Andijkse toppers Piet Reus en Jaap Gorter en de vier zitten nu, op Schaaklusts laatste competitie-avond, weer tegenover elkaar. Jaap en Piet gaan gezamenlijk aan de leiding in de clubstrijd en hun onderlinge partij bepaalt wie kampioen wordt. Ook dit gevecht eindigt in remise, waardoor Schaaklust voor het eerst in zijn historie twee clubkampioenen mag begroeten. Voor Piet is het zijn tweede titel, terwijl Jaap ‘al zo’n vijfhonderd jaar kampioen is geworden’.
We zitten deze avond niet in de sportzaal, maar in de verjaardagszaal. De vaste plek voor Schaaklusts clubpartijen en ditmaal heel toepasselijk, want een van de organisatoren is deze week jarig en een van de WFK-finalisten deze maand. Er worden in deze eerste barragepartij geen cadeautjes uitgedeeld. Van de eerste tot en met de laatste zet is sprake van evenwicht, net zoals in de vijfde ronde. Toen kreeg de partij Wilko van der Gracht-Peter Holscher (met d4 Pf6 als openingszet) eveneens remise als resultaat.
Zwart komt nu met een Hollands antwoord en er ontstaat een boeiend gevecht. Opvallend is dat pas op de twintigste zet voor het eerst wordt geslagen, maar dat ondanks het volle bord alle stukken toch een redelijke bewegingsvrijheid hebben. Uiteindelijk belanden alleen de beide f-pionnen in de materiaaldoos en niet veel later tekenen de twee toppers de vrede. Om vervolgens langdurig de laatstgespeelde zetten door te nemen en te kijken naar andere mogelijkheden.
Tijdens het analyseren barst een noodweer los boven het dorpshuis en ik moet denken aan mijn wekelijkse speurtocht in het schaakheelal dat het website van de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag is. Een van de daarop acht miljoen te lezen krantenpagina’s komt uit de Nieuwe Hoornsche Courant van donderdag 14 november 1940. Onder de kop ‘Aanraken-Zetten (M’blik)-Centrum (Andijk)’ staat het volgende bericht:
,,De nieuwe Andijker schaakclub opende Maandagavond het seizoen met een vriendschappelijken wedstrijd tegen A-Z in hotel Radboud in Medemblik. Was het oorspronkelijk de bedoeling met twee tientallen uit te komen, door het zeer slechte weer durfden slechts 10 spelers de reis aan. De strijd verliep heel prettig en A-Z kon de kleinst mogelijke zege boeken. Geen ongunstig resultaat voor de wakkere Andijkers, die na afloop nogmaals den strijd moesten aanbinden, ditmaal tegen de elementen.’’
A-Z wint de wedstrijd met 5½-4½, maar leuker is de ster die ik heb ontdekt: Andijk heeft drie schaakverenigingen gehad. Kort voor de Tweede Wereldoorlog speelden Schaaklust en De Toren in het langgerekte dijkdorp. Schaaklust was van ‘Oost’, De Toren van ‘West’ en nu is er dus ook de club Centrum geweest. Maar de ontdekking roept weer een vraag op. Een van de spelers van Centrum is M. Veer en ik ben eens een bericht over een schaakwedstrijd in de Beemster op 21 maart 1889 tegengekomen met M. Veer uit Andijk als winnaar van de eerste prijs. Zou het om dezelfde schaker gaan?
De elementen zijn nog niet tot rust gekomen, als Peter Holscher en ik in de auto stappen om naar huis te gaan. Deze strijd krijgt wel een winnaar: ongeschonden arriveren we in Zwaag en Hoorn.

Wilko van der Gracht – Peter Holscher ½-½
1. d4 f5 2. g3 Pf6 3. Lg2 g6 4. c4 Lg7 5. Pc3 d6 6. Pf3 c6 7. 0-0 0-0 8. Dc2 Pa6 9. a3 Le6 10. b3 Kh8 11. Lb2 d5 12. Pg5 Lg8 13. Pa4 Tc8 14. Tad1 b6 15. Dd3 Pc7 16. f3 Lh6 17. Ph3 Dd7 18. c5 b5 19. Pc3 Ph5 20. e4 fxe4 21. fxe4 Le6 22. Pf2 Lg7 23. e5.

Een toegift om de titel (ronde 7)

Voor het eerst sinds 1999 wordt in een barrage bepaald wie zich West-Fries schaakkampioen mag noemen. En andermaal speelt Wilko van der Gracht de toegift. Toen nam hij het op tegen Adri Haakman (die in drie partijen met 1-2 won), nu zit Peter Holscher tegenover hem.
Wilko kan de schaakclub Aartswoud opnieuw een jubileumgeschenk bezorgen. In 1998 vierde de vereniging het halve-eeuwfeest en kroonde Rob Bijpost zich tot – verrassende – kampioen. Rob speelt nog altijd bij Aartswoud, de gastheer voor de slotronde van het WFK, en heeft jaren aan de West-Friese titelstrijd deelgenomen. In het seizoen van de 75e verjaardag van de club krijgt Wilko de kans om als jubileumkampioen Robs opvolger te worden.
Het West-Fries kampioenschap heeft vaker een verlengstuk gekregen. Dat begint al in 1952. Na 1943 is er niet meer om de West-Friese titel gespeeld, maar de Nederlandse schaakwereld reorganiseert zich na de Tweede Wereldoorlog en als de Westfriese Schaakkring in 1952 wordt opgericht, besluit men tot een terugkeer van het evenement op de agenda. Er zijn zes deelnemers: twee van Caïssa, KTV en Schaaklust. De KTV’ers Zwier en David eindigen met Gutter (Schaaklust) op de gedeelde eerste plaats. In de beslissingsreeks wint David van Zwier, maar verliest van Gutter. Zwier-Gutter gaat in twee etappes. Op 9 april wordt de partij na een dikke vijf uur afgebroken in een stelling met toren en drie pionnen voor wit en paard en vijf pionnen voor zwart. De twee gaan op 12 mei verder en bij zijn eigen club houdt Gutter stand. De remise levert hem de titel op.
Twaalf jaar later is de volgende barrage (Schaaklusts Jan Dekker verslaat KTV’er Luder), in 1971 krijgt het kampioenschap weer een toetje. Arie Karreman neemt namens KTV revanche door Schaaklust-speler Kooiman te verslaan.
In de periode 1979-1999 moet liefst tien keer beslissingspartijen worden gepland. Ik zal niet alle jaren noemen, maar in 1981 en in 1982 treffen Bert Meester en Arie Karreman elkaar. Bert wint de eerste mini-tweekamp met 2-0, de volgende verliest hij met 0-2. Beide West-Friese toppers eindigen in 1983 weer samen bovenaan. Er komt dan geen tweekamp; alletwee mogen ze zich kampioen noemen. De latere grootmeester Dimitri Reinderman is in 1987 – hij is 14 jaar – in twee extra partijen te sterk voor Jaap Gorter. En in 1994 staan na zeven ronden drie man op de eerste plaats: in alfabetische volgorde zijn dat Wilko van der Gracht, Jerrel Thakoerdien en William de Wit. De huidige Aartswoud-topspeler zegeviert twee keer in de barrage.
Het is zijn eerste West-Friese titel, in 2006 volgt de tweede. In het schitterende jubileumboek ‘Schaakclub Aartswoud 75 jaar’ staan schaakpaspoorten van diverse leden en in die van Wilko van der Gracht wordt gememoreerd aan die prestatie. Het succes brengt Tom Wester, bedenker van het Westfriesland Spel, op het idee om daar een sportvraag van het maken. ,,Hoe heet de Sijbekarspelaar die in 2006 Westfries schaakkampioen was?’’ De deelnemers kunnen kiezen uit drie antwoorden: ,,Jaap-Jan Gorter, Ton Wessels, Wilko van der Gracht.’’ Laatstgenoemde naam is vetgedrukt vermeld en het juiste antwoord.
Overigens gaan van de drieduizend vragen in het Westfriesland Spel er veertien over schaken. De meeste hebben betrekking op verenigingen, in twee vragen staat een speler centraal. De tweede is: ,,Welke speler van de Hoornse club Caïssa werd in 2007 WF schaakkampioen?’’ Bij de antwoorden staan nu de namen van Wilko, Ton Wessels (vet gedrukt) en Peter Holscher.
Op deze vrijdagavond zijn tien WFK-spelers te gast bij Aartswoud. Voor de eerste maal in de historie van het kampioenschap, begonnen in 1934, komen er kort voor de slotronde drie afmeldingen binnen. Griep, hernia en wondroos houden drie deelnemers noodgedwongen thuis en de organisatie rest niet anders dan drie reglementaire uitslagen in te vullen.
Maar ook met tien man wordt het een plezierige avond. De speelzaal zit aardig vol, omdat er twaalf partijen voor de clubcompetitie worden gespeeld. Jasper Seelemeijer – die deze avond geen WFK-tegenstander heeft – en Marc Helder spelen tevens voor het bekertoernooi. Het leuke van Aartswoud is dat er naast de gewone competitie om het clubkampioenschap tevens een bekerstrijd wordt gehouden en een rapidcompetitie. Jasper draagt een schaaktrui met de tekst ‘Sicilian or’. Tegen Marc wordt het ‘or’, want hij opent met 1. d4. Het helpt niet. Marc, West-Fries kampioen in 1990, wint en plaatst zich voor de bekerfinale en zal daarin Wilko van der Gracht of Michel Verweij treffen.
Een beetje afzijdig zit Peter Couwenhoven. Noodgedwongen, want hij neemt het op tegen Soes Martojo. En dit Aartswoud-lid woont in Zuid-Frankrijk, in de buurt van de Pyreneeën. Hij neemt per computer deel aan de clubcompetitie. Peter bouwt een goede stelling op, maar in een kansrijk eindspel geeft hij een stuk weg. Bovenin het scherm is een symbool met de tekst ‘Applaus voor tegenstander’ te zien. Dat wordt deze keer niet aangeklikt.
Overigens is Soes Martojo ook een oud-West-Fries kampioen. In 1984 krijgt de organisatie vijftien aanmeldingen, waarop de Opmeerder als derde Aartswoud-speler – naast Peter Roskam en Rob Bijpost – aan het veld wordt toegevoegd om een even aantal te krijgen. Hij verrast vriend en vijand. Bij het ingaan van de slotronde staan Eddy Schouten en Arnold van der Wolff bovenaan, met een half punt voorsprong op Soes Martojo. Beide Caïssa-vertegenwoordigers verliezen echter, terwijl de outsider met een fraaie mataanval Stokkermans (Revanche) verslaat.
Ja ja, de historie van het West-Fries schaakkampioenschap telt veel mooie momenten. In 1998 heeft de laatste ronde ook plaats in het Huis van Egmond, in Hoogwoud. Peter Holscher is bezig met een goed toernooi, maar staat op de clubavond van Aartswoud onder druk. Zijn grootste concurrente Dienie van den Berg heeft haar zevende partij vooruitgespeeld en gewonnen en neemt een half punt voorsprong op de dan voor KTV schakende routinier. Peter zit met zwart tegenover een voornaamgenoot: Peter van Waert. Het gaat lang gelijk op en pas rond middernacht valt de beslissing. Zwart staat de kwaliteit achter, maar kan met knap samenspel van vooral toren op h5 en loper op d5 (wits koning staat geblokkeerd op g1; zonder vluchtvelden) de matzet … Th1 uitvoeren. Voor de eerste keer wordt Peter Holscher West-Fries kampioen. Er zullen later nog vier titels volgen, waarmee hij op de tweede plaats van de ranglijst aller tijden staat.
De geschiedenis gaat door en Peter en Wilko moeten het hoofdstuk 2013 nog voltooien. Voorlopig staan de barragepartijen voor 10 mei (bij De Groene Zes, Wilko met wit) en 16 mei (bij KTV, Peter met wit) gepland.

Peter Holscher – Ton van Dijk 1-0
Peter Holscher heeft een goede onderlinge score tegen Ton van Dijk, maar de zwartspeler is de laatste twee jaar uitgegroeid tot een van de toppers in de clubcompetitie van Caïssa-Eenhoorn en versloeg Peter eind vorig seizoen.
Een verrassing zit er dit keer niet in. Lange tijd gaat de strijd gelijk op, al ontwikkelt wit zich iets natuurlijker dan zijn opponent die wat meer gedwongen zetten moet doen. Een eerste beslissing valt, als alle pionnen nog op het bord staan en Ton na 23. exf6 de controle over veld e5 zal verliezen. Zijn stelling ziet er geforceerd uit en met name de pionnenstructuur is uit zijn verband. Peter plaatst een toren op e5 en twee zetten later staat hij twee pionnen voor en heeft gewonnen spel.
1. Pf3 d5 2. b3 c5 3. e3 Pc6 4. Lb2 Pf6 5. Lb5 Lg4 6. 0-0 a6 7. Lxc6+ bxc6 8. d3 e6 9. De2 Le7 10. h3 Lh5 11. Pbd2 0-0 12. g4 Lg6 13. Pe5 Dc7 14. f4 Pd7 15. Pxd7 Dxd7 16. e4 f6 17. Tae1 Lf7 18. Pf3 a5 19. a4 d4 20. e5 Dd5 21. Dg2 Kh8 22. Pd2 g6 23. exf6 Lxf6 24. Pc4 Ta6 25. Te4 Te8 26. Lc1 Ta7 27. Ld2 Ld8 28. Te5 Dd7 29. Txc5 Lc7 30. Dxc6.

Wilko van der Gracht – Piet Reus 1-0
Als Peter Holscher het punt in de wacht heeft gesleept, moet Wilko van der Gracht ook winnen om gelijk te eindigen. Op dat moment staat hij er tegen Piet Reus goed voor. Het verzilveren van het voordeel kost enige tijd.
Wilko zorgt eveneens voor een gezonde opstelling van de stukken. Zijn dameloper komt vervelend in de Andijker stelling, waardoor Piet nog even moet wachten met zijn rokade. Dat gebeurt pas op de 25e zet, waarmee ook de eerste toren van zijn beginveld gaat. Wit bezit de open b-lijn, maar moet attent zijn op een zwart paard op e4. Als Wilko op de koningsvleugel kan uitbreken, komt zwart slecht te staan. Wit zet een paard en een sterk loperpaar in voor de aanval en na het prachtige 33. Dd1 moet de Schaaklust-routinier zijn dame geven (tegen twee lichte stukken) om mat te voorkomen.
De titelkandidaat van de gastvereniging bereikt via de b-lijn met zijn torens de zevende rij, waar een loper van zwart wordt gepend. Als Wilko daardoor een ander licht stuk wint, is Piet te veel materiaal kwijt om nog tegenstand te kunnen bieden.
1. d4 Pf6 2. Pf3 c5 3. c3 d5 4. e3 Pc6 5. Pbd2 Lf5 6. Da4 Ld7 7. Db3 e6 8. Le2 Dc7 9. 0-0 Ld6 10. Td1 c4 11. Dc2 h5 12. e4 Lf4 13. e5 Ph7 14. b3 b5 15. La3 g5 16. Ld6 Dd8 17. g3 Lxd2 18. Txd2 g4 19. Ph4 Pg5 20. bxc4 bxc4 21. Tdd1 f5 22. Tdb1 Pe4 23. La3 Dg5 24. Lc1 Dg7 25. Lf1 0-0 26. Lf4 Tf7 27. Dc1 Kh7 28. Lg2 Taf8 29. f3 gxf3 30. Lxf3 Tg8 31. Lxh5 Tff8 32. Lg6+ Kh8 33. Dd1 Dxg6 34. Pxg6+ Txg6 35. Dh5+ Kg7 36. Tb7 Tf7 37. Tc1 a5 38. Dd1 a4 39. Dc2 Kg8 40. Tcb1 Tfg7 41. Kf1 Th7 42. Kg2 Thg7 43. Tc7 Te7 44. Tbb7 Tgg7 45. Dc1 Th7 46. Da3 Thf7 47. Txc6.

Alex Brouwer – Lourens van Veelen 1-0
Alex Brouwer debuteert als voorlaatste op de plaatsingslijst, maar verovert in de zeven ronden vier punten. De KTV’er kan daarom van een goede entree spreken. Wel heeft hij geluk dat Lourens van Veelen in het eindspel een stuk weggeeft.
De twee strijden om een plaats in de subtop en maken er een interessante partij van. Er wordt over het hele bord gestreden. Zwart posteert zijn zware stukken op de damevleugel, waar de b- en c-lijn een half open karakter hebben. Wit probeert de wat op slot zittende koningsvleugel te openen en dat lukt redelijk.
In het lange middenspel blijven de grenzen van gelijkheid zichtbaar. Na dameruil worden de vier torens aan het werk gezet alsmede een loper voor wit en een paard voor zwart. Lourens krijgt een pion op a3 en staat een tikkeltje beter, omdat zijn paard in het centrum een sterke positie inneemt. Dat krijgt zelfs een onverwachte kans om een pion te winnen. Alex moet enkele gedwongen zetten uitvoeren om niet meer materiaal te verliezen. Zo wordt zijn zwartveldige loper gebonden aan de verdediging van een pion op e5. Wit op zijn beurt dwingt zijn opponent tot aandacht voor de achtergebleven pion op c5.
De strijd krijgt een dramatisch slot, als zwart het paard op een verkeerd veld plaatst. De KTV’er grijpt meteen zijn kans voor een aftrekaanval die Lourens het stuk kost. En daarmee de partij.
1. e4 c5 2. Pc3 g6 3. f4 Lg7 4. Pf3 Pc6 5. Lb5 Pd4 6. 0-0 a6 7. Lc4 e6 8. d3 Pe7 9. e5 d5 10. Lb3 h5 11. Pe2 Pdf5 12. De1 Dc7 13. c4 b6 14. La4+ b5 15. cxb5 Ld7 16. b6 Dxb6 17. Lxd7+ Kxd7 18. Df2 Thc8 19. b3 d4 20. Pg3 Pd5 21. Pxf5 exf5 22. Pg5 Ke8 23. Df3 Pe7 24. Te1 Kf8 25. Ld2 Kg8 26. Te2 a5 27. Tb1 Tab8 28. h3 a4 29. Le1 Lh6 30. Lh4 Dc6 31. Teb2 Lxg5 32. Dxc6 Txc6 33. Lxg5 a3 34. Tc2 Pd5 35. Tbc1 Tbc8 36. Lh4 Pxf4 37. Td1 Pd5 38. Tdc1 Pe3 39. Td2 Te6 40. Lf6 Pd5 41. Tdc2 Pc3 42. Kf2 Tce8 43. Te1 Pd5 44. Tec1 Pb4 45. Td2 Tc8 46. h4 Pd5 47. Tdc2 Tec6 48. Lg5 Pb4 49. Td2 Kf8 50. Tc4 Ke8 51. Lf6 Kd7 52. Kf3 Ke6 53. Kf2 Ta8 54. Lg7 Pd5 55. Tdc2 Pb4 56. Txb4.

Vasco Metten – Jos Vlaar ½-½
Wekenlang heeft Jos Vlaar onderaan gestaan, maar tegen Vasco Metten voltooit hij een sterke eindsprint waarmee hij de rode lantaarn kan overdragen.
Daar moet zwart hard voor werken. In het middenspel wordt hij met een paar zwakke pionnen opgezadeld en in een eindspel met het loperpaar voor de Heerhugowaarder en twee paarden voor Vasco is de isolani op d6 niet te houden. Er wordt van elk een licht stuk geruild en wit laat zijn koning naar het centrum lopen. De KTV’er heeft winstkansen, maar na herhaling van enkele zetten berust hij in remise.
1. e4 e5 2. Pf3 Pc6 3. Lb5 d6 4. d3 Le7 5. Le3 Pf6 6. h3 0-0 7. Pbd2 Ld7 8. c4 a6 9. Lxc6 Lxc6 10. Tc1 Te8 11. 0-0 h6 12. Te1 Lf8 13. Dc2 Dd7 14. d4 exd4 15. Lxd4 Dd8 16. Tcd1 Te6 17. e5 Pd7 18. exd6 Txe1+ 19. Txe1 cxd6 20. Df5 Pf6 21. Lxf6 Dxf6 22. Dxf6 gxf6 23. Pd4 Te8 24. Txe8 Lxe8 25. Pe4 Kg7 26. Pf5+ Kg6 27. Pfxd6 Lc6 28. c5 Ld5 29. a3 h5 30. Pd2 Lc6 31. P2c4 Lxd6 32. Pxd6 f5 33. f3 Kf6 34. Kf2 Ke6 35. Ke3 b6 36. Kd4 f6 37. b4 f4 38. Pe4 b5 39. Pc3 h4 40. Pe4 Ld7 41. Pc3 Lc6.

Andrew Weltevreden – Rob van den Heuvel 0-1
Het valt niet mee om als titelverdediger een kampioenschap te spelen. Rob van den Heuvel heeft na zes ronden nog geen partij gewonnen (drie remises, driemaal een nederlaag), maar bij zijn eigen club maakt hij aan die reeks een einde. En hoe je het ook bekijkt: Rob heeft een titel achter zijn naam staan en die pakt niemand hem af.
Andrew Weltevreden is na een goede eerste toernooihelft met een aantal prima partijen teruggevallen. Op de laatste avond stelt hij de rokade uit. Bovendien gaat zijn aanvankelijk actieve spel over in achteruitschaken. Na achttien zetten staan vijf van de zes stukken op de eerste rij en als wit na 19. … Lh4+ niet meer kan rokeren, ziet het er somber voor hem uit. Rob heeft een matdreiging op f2 en die kan de GZ’er alleen ten koste van veel materiaal afwenden. Die poging staakt hij na enkele zetten.
1. e4 Pf6 2. e5 Pd5 3. d4 d6 4. Pf3 Lg4 5. Le2 c6 6. h3 Lxf3 7. Lxf3 dxe5 8. dxe5 e6 9. c4 Pe7 10. Db3 Dc7 11. Le2 Pd7 12. f4 Pf5 13. Lg4 Pd4 14. Dd3 Db6 15. Pc3 0-0-0 16. Db1 h5 17. Ld1 Pf5 18. Pe4 Le7 19. a4 Lh4+ 20. Kf1 Pc5 21. Pd6+ Pxd6 22. exd6 Pb3.